راهها مملو از جمعيت شد و نقشه دولت وقت - رضاخان - براىاينكه جنازه ايشان بىسروصدا و بدون انجام شعائر دينى تشييع گردد نقش برآب شد . تشييع‌كنندگان ، از تهران تا شميران ، زنجيروار به هم متصل بودند و صبح كه جنازه ايشان را از روستا ، بر روى دوش حركت دادند تا ظهر طول كشيد كه به مسجد شاه بياورند . پس از آن جمعيت انبوه كه در اندوه و خستگى به سر مىبردند منتظر دستور بعدى شدند ، اعلام شد كه جنازه آقا ، فردا صبح از همين مكان به سمت حضرت عبد العظيم حركت داده مىشود . فرداى آن روز ، مجددا انبوهى از مردم گردآمدند تا تشييع جنازه را ادامه دهند ، به نظر مىرسيد كه مردم درضمن قصد داشتند كه با حضور در صحنه از مبارزات مرحوم شيخ عبد النبى اعلام حمايت كنند . مجموع اين حركتها موجب ذلت هرچه بيشتر يهوديان شد و اين فرقه نتوانست توطئه‌اى را كه در فلسطين اجرا كرد ، در ايران پياده كند . « 1 » استاد حسين مكى هم مىنويسد : « حاج شيخ عبد النبى نورى يكى از مجتهدين مسلم و مرجع تقليد بود . ايشان در نود و چندسالگى بيمار شده بود و بالاخره در نياوران ، در شب بيستم مرداد 1303 برابر شب بيستم محرم 1343 ه . ق فوت كرد . دربار محمّد حسن ميرزا خواست از كسالت ايشان استفاده كند ، چند مرتبه وزير دربار را به عيادت فرستاد و حتى گفته شد كه يك‌مرتبه هم وليعهد به عيادت رفته است . بالاخره آقا پس از چند روز بيمارى فوت كرد . دربار براى تشييع جنازه دست به كار فعاليت زيادى شد ، مقدارى اسبها و لوازم سلطنتى را براى تشييع و تجليل جنازه آماده كرد و به وسيله مدرّس و اطرافيان او و دربارىها ، تشييع فوق‌العاده مجللى از جنازه به عمل آمد ، به طورىكه جنازه را از شميران به شهر ، و از شهر به حضرت عبد العظيم با

--> ( 1 ) . بدلا ، هفتاد سال خاطره ، صص 194 - 195 .